Ze zijn er weer.

 Ze zijn er weer.......

Afgelopen donderdag wandelde ik wat rond in de Semiramis tuin, een kleine groene mini-oase te midden van kantoorgebouwen en verkeersaders. De zon scheen, het groen zag er fris en vers uit.

Een mooie plek ook voor de vogels. In dit geval de ganzen met hun pas geboren kuikens. Vader reageerde wat agressief toen ik langs kwam. Hij liet mij het achterste van zijn tong zien, maar ik voelde me niet uitgedaagd. Integendeel ik wachtte af tot de zwemles begon.

 

 Eerst de warming up.

 

 

 

 

Museum Beelden aan Zee. Scheveningen.

 Museum Beelden aan Zee. Scheveningen.

Ik had er al langere tijd naar toe willen gaan. Vroeger deed ik zoiets gewoon, maar nu vraagt het een soort worsteling ( past aardig bij het onderstaande beeld ) door het steeds drukker wordende verkeer. Den Haag was al nooit mijn favoriete parcours. Het reserveren van een parkeerplek, een tijdsslot, je pas, de toeslag en je QR code tonen. Hoe complex kun je het maken ?

Nu had ik wel recent een Museumjaarkaart aangeschaft en ben dus toch gegaan. En het viel mee. Ik kon doorrijden. Ik vond in de Rotterdamse straat ter hoogte van nr.64 een gratis parkeerplek ( tot 13.00 uur - na 1 juni afgelopen ). En op steenworp afstand het museum.

Ik ging in de eerste plaats kijken naar de expositie over Henry Moore. Zijn grote abstracte werken en oefenmodelletjes vormen een van de hoogtepunten uit de beeldhouwkunst van de vorige eeuw. Het museum had er dan ook alles aan gedaan om de bezoekers te informeren over zijn leven, werk en gebruikte materialen. In boekvorm.

Maar eerst moest ik er binnen zien te komen. Wat er aan de hand was wist ik niet, maar mijn telefoon reageerde nier meer. En dat is lastig als je reservering op diezelfde telefoon staat. Aan de balie vroeg ik de hulp van een geduldige en alleraardigste vrijwilliger en zie: hij deed het weer. Ik moest wel een toeslag van 3,50 euro betalen. En kreeg daarvoor een zgn. herhaalsticker. Ja, men ziet mij graag terug, geloof ik.

De entree met kassa, bar, winkel, toiletten en gratis lockers was warm en welkom. Nog even keek ik of er wel gefotografeerd mocht worden en toen ging ik los. Heerlijk nu het nog niet zo druk was.

Henry lachte me vanuit de grote zaal toe en liet meteen een van zijn favoriete vrouwen zien. Hij had er flink aan getrokken.

In de grote open ruimte kwam zijn werk goed tot haar recht. De grote marmeren tastvorm sprak mij het meest aan. Daar wilde ik even aan zitten, sterker nog , ik wilde er mijn hoofd tegen te rusten leggen. Ik was zelf verbaasd, maar ja het was wel een moederlijke vorm en zo kon ik Henry ook beter begrijpen.

En terwijl iedereen hier bleef hangen, besloot ik verder te reizen. Een suppoost fluisterde dat er nog veeeeel meer te zien was, zoals........we gaan het zien. En zie: in de salon lag een dame met een mooi uitzicht op mij te wachten.

En even verder liep ik tegen de afdeling van Piet en Fransje Killaars op. zij organiseren zo te zien regelmatig etentjes, maar gezellig oogt het niet. Het had meer iets van een begrafenis.

Snel dus verder. Eerst even zwaaien naar Beatrix, Claus en hun 3 zonen, die hier een eigen patio hadden. Op zich voor hen niet zo'n fijn beeld omdat er inmiddels 2 overleden zijn.

Door naar de Studio Aan Zee.. Een kunstenares, Annemarie van Sprang, werkt daar zelf en ontvangt er anderen om gezamenlijk te kunsten. Mooie ruimte, fijne sfeer en zowaar een inmiddels wat gedateerde Dikke Dame. Sorry Nikki.

Bent u al bij de penningen geweest ? Zo drong ik nog dieper in het complex binnen. Ik kon in de kantoren kijken. Prima stille werkplek temidden van al het schoons en de boeken.

Onderweg had ik ook nog een Gipsotheek gezien. Zo bijzonder dat ik daar in een volgend blog op terug kom.

 Maar nu eerst naar buiten. De zon scheen. Een uniek moment. Een scala van allerlei stenen en bronzen toonden zich aan mij. Teveel om te vermelden, maar een paar mooie plaatjes vertellen meer als 1000 woorden. Aardig hoe onderstaande dame een groepsgesprek heeft met de rest.

Op de achtergrond verschenen inmiddels de Pier en het Reuzenrad.

 

De zeer markante dame en het reliëf, dat mij zo bekend voorkomt in verticale richting vond ik tot de toppers behoren. Ook boeiend waren de details van een tafel, die verwezen naar het Inferno van Dante. Dolle boel daar.

Het meisje stond daar natuurlijk boven. Zowel letterlijk als figuurlijk.

Het was genoeg geweest. Ik wandelde terug door het complex en belandde in het kleine restaurant dat inmiddels door een groot gezelschap leeftijdsgenoten was ingenomen. De beker die daar geschonken werd liet ik aan mij voorbij gaan. Op 20 meter stuiterden mijn oren al. Een al te uitbundig klasje, dacht ik en vluchtte de wereld van de hebbedingetjes in. Daar waren weer leuke vondsten.

Vrolijke tapas bordjes, krimpeitjes en gebakken eieren in de schaal. Ook waren er leuke tasjes, boekjes, doekjes, enz. Voor de volgende keer.

Nu had ik een heerlijke lunch en vers te zetten koffie bij me, maar miste nog een plek om dat te genieten. Na een half uurtje stilstaan en kruipen belandde ik bij de strandwacht van Ter Heijde, at mijn lunch en wilde naar het strand.........en wat een ruimte.

Er was zoveel ruimte dat ik een tijdje achteruit kon lopen. Dat doe ik ook graag in de sportschool op de loopband, maar dat wordt vreemd gevonden. Ook kwam er een Chinook helikopter over en heb ik gezien wat schuimbekken is ( komt ook in het verkeer voor ).

En vanuit de stilte en de natuur naar huis, door een dichtgemetseld Westland, razende rotondes en idioten met een rijbewijs. Ja we leven in een wereld van uitersten.

Henk, Rotterdam, 12 april 2023.

Schrijfcafé 3 april 2023.

 Schrijfcafé 3 april 2023.

Vandaag komen we weer samen in schrijfcafé Hoek. Janneke heeft wat thema's verzameld, waardoor we ons hopelijk laten inspireren. Er hangt lente in de lucht en op de vraag waar ik aan denk antwoord ik: fris groen, zonlicht,lammetjes, blauwe lucht, ontluikende bloemen en Feyenoord voorjaarskampioen.

Ook Pasen kan als inspiratie dienen. Daar komen verrijzenis, ziel, geboorte, ei en ontluiking in beeld. Ik besluit vervolgens te gaan schrijven vanuit dit laatste.

Ontluiking.

Hij kwam binnen op de Groenekan, een straat in Honselersdijk. Benieuwd naar wat hij daar aan zou treffen. Dat viel geweldig mee: 3 dames, waarvan hij er 2 niet kende,omhelsden hem met een intensiteit die lenteachtig ( "spring" is een beter woord ) aan deed. Een leuke binnenkomer. Dat werd echter wat minder toen hij de groot geschapen woonkamer met erker binnen stapte. Een twintigtal mensen, die elkaar blijkbaar goed kenden, waren bezig met intense wisselgesprekken. Hij voelde zijn helm al opkomen. Lichte paniek ! Wat doe ik hier ? Hier kan ik niets mee ! En dat was niet wat hij voor die middag van plan was te gaan doen.

Via de grote hal glipte hij door de deur van juiste keuze het toilet in voor een uitgebreide gronding en een filosofisch moment. Gelukkig werd hij daar met rust gelaten. Alleen bij hem was de nood blijkbaar hoog.

Even later werd het rustig in de ruimte en werden wat inleidende handelingen en toelichtingen gedeeld: deze middag zouden er 3 familie-opstellingen in beeld komen. Hij had plaatsgenomen in de kring en tijdens het namenrondje meldde hij dat hij zich welkom voelde en ook wat overdonderd door de drukte. Het bleef stil in de kring. Herkenning ? Respect ? Hoe dan ook, hij voelde zich landen. Ineens helemaal aanwezig.

Zijn helm loste op, net als zijn harnas. Ook zijn kritische schutbladeren openden zich en er kwam zonlicht boven hem te staan. Zijn hart en ziel gingen nu meekijken, mee luisteren, mee voelen. Het groeide uit tot een middag van bloei. Een bron van harmonie en heling, waar hijzelf en de anderen zich konden laven. Een weg naar harmonie en heling.

 Rondeel:

Zijn helm loste op

schutbladeren open

de zon boven hem

zijn helm loste op

hart en ziel toonden zich

een cursus in wonderen

schutbladeren open

ontloken.

Pauze.

Na de pauze kwamen we in een heel ander universum terecht. Een contrasterend : dat van het hoofd. Via een woordzoeker werd ons gevraagd woorden te zoeken. Dat leverde veel gepuzzel op en logischerwijze verdween het meer spiritueel getinte naar de achtergrond. Ik ben niet goed in dit soort gepuzzel. Toch lukte het mij 2 woorden te isoleren: gloeien en gedijen. Daar moest ik het mee doen. En dat zag er zo uit:

Gloeien en gedijen.

Tante Annie had het koud. Ze was net uit het ijswater gekomen en de strandverwarming bleek defect. Haar probleemoplossend vermogen trad nu in werking en met beide armen sloeg zij om haar welgevormde romp, totdat er iets van doorstroming op gang kwam. Ze ging liggen. Het natte zand van het strand deed haar rillen. Eerst maar iets met de benen, dacht zij en wreef met beide handen stevig over haar dijen. Zo stevig dat ze gingen gloeien. Langzaam kwam ze weer tot leven. Haar innerlijke kacheltje ging aan en ze begon te gedijen.

Haiku:

dijen kletsen au

die worden vanzelf dan blauw

na voeling koeling 

 

 's Avonds thuis viel er veel te delen met mijn creatieve zusters. Dus ook voor hen een op het lijf geschreven haiku:

Mandjes zijn getest

gevogelte doet de rest

een eitje tikken 

*****

creaties haken

een steekje laten vallen

moeiteloos proces

*****

oude voetbalschoen

maakt ons Feyenoord kampioen

de slof vergeten

*****

en het wiel draait voort

vol helende klanken en

met een geopend hart

*****

Henk, Rotterdam, 3 april 2023. 

Capelse Kunstroute Vernooy-Art.

  Capelse Kunstroute Vernooy-Art.

Het afgelopen weekend vond de jaarlijkse Capelse Kunstroute weer plaats. Voor velen een mogelijkheid om eens te gaan zien wat er zoal gemaakt wordt in Capelle en Omstreken. Ik beperk mij dan meestal tot een bezoek aan de Sterrekinderen Erf, waar Bert Vernooy, Kitty van der Linden en Gita Kalishoek met hun beeldend werk acte de présence geven. 

Vanaf het moment van binnenkomst in het trappenhuis word ik dan al omringd door een scala van kleurrijke landschappen, sferen en objecten.

Eenmaal binnen welkom geheten gaat dit gewoon verder, waarbij nu ook het keramische werk van Kitty en het viltwerk / de bontgekleurde shawls van Gita harmoniëren met de schilderijen van gastheer Bert. 

 

Helaas was het terras vandaag niet open ( regen en wind ) en konden we minder genieten van het uitzicht over het Schollebos en de grote vijver. Een etage hoger trokken de engeltjes zich daar overigens weinig van aan. Ze bleven gewoon doen wat ze gewend waren.

Maar ook in de binnenruimte was het goed toeven met een goed glas wijn, boeiende mensen en de weergave van intense creatieve processen. En een wandeling door Toscane. Elk jaar een mooi ritueel.

Bert bedankt.