Afsluiting operadagen op de Koeweide.

Terwijl ik op het Rootskoor mijn best deed om zo zuiver mogelijk Kroatisch, Armeens en Zoeloe te zingen tipte Marianne mij: zondagmiddag is er op de Koeweide in Crooswijk de jaarlijkse afsluiting van de Rotterdamse Operadagen.

En dat betekent: vele bekende melodieën en meezingers. Een aantrekkelijk idee dus.

En daar het een prachtige dag was, ik vrij kon parkeren en ook nog eens Crooswijk vanuit een ander perspectief kon zien, besloot ik te gaan.

Altijd benieuwd ook of ik daar een of meer van mijn koorgenoten tegen zou komen. Immers als je eenmaal bij Roots bent, is gewoon Nederlands zingen niet echt voor de hand liggend.

En zie: nauwelijks was ik aangekomen of ik werd al herkend en begroet. En da's een leuke binnenkomer.

Maar eerst even achter de coulissen kijken. Bij het orkest, de koren en de solisten. Mijn aandacht werd vrij snel ( niet ongebruikelijk ) aangetrokken door iets glimmends in de blazerssectie en een dame die iets verborgen hield.

Ook aan de voorzijde was veel te zien, zoals een breedgeschouderde bariton die vloeiend italiaans zong en verwachtingen opriep naar komende reizen door Italië naar plaatsen als Bergamo, Verona, Maggiore en Venetië.

Ook Gort op Reis kwam voorbij. Ja, prachtig.

En dan versterkt met een sopraan, een alt en een bas ( die van tevoren alle balonnen had opgeblazen, zo vernam ik ) werd uit volle borst Ketelbinkie en Hand in Hand gezongen. En natuurlijk zongen wij allen mee, voor een moment ervan overtuigd dat ik, dat wij, in de Scala van Milaan niet zouden misstaan.

Voor alle aanwezigen was een krant met het programma en de songteksten aanwezig. Ook de veroorzakers van dit zondagmiddaggeluk stonden met hun portret afgebeeld.

Het was een krant, die je normaal alleen in films ziet, zou Guus zeggen.

 Tussendoor was er gelegenheid tot gezellig contact, witte wijn, Lidlwater, homemade gehakt met parmezaanse kaas, Pakistaanse nootjes en zoute stengels. Kortom een paradijs op aarde. En dan weer meloen met rauwe Koeweidse ham.

Bijbelse taferelen leverde dat soms op.

Waar had ik dat eerder gezien ? Dat gebaar......Rome, Michelangelo, een moment van creatie, maar nu veel aardser......

Tsjonge......

Tenslotte werd afgesloten met Ramses Shaffy en zijn : Werk, Zing, Huil, Enz. 
En dat alles , dat was duidelijk: Kon niet zonder ons, niet zonder ons, niet zonder ons.......

Kortom: een leuke middag. Marianne bedankt.

Artihove.

in ontwikkeling.

Kleurrijke polder.

Kleurrijke polder.

Deze week heb ik weer een tocht gemaakt door het natuurgebied in de Nesselandepolder.

Het weer was mooi, zonnig, fris. Zuivere lucht en heel stil.

 En wat een prachtige kleuren. De vele bloemen, die er afzonderlijk niet echt fraai uitzien vormden als geheel een lust voor mijn schildersoog. 

Op sommige plaatsen stopte de begroeïng en was er zand en een soort helmgras.

En dan verderop weer de prachtige rose gloed. 

Contrasterend met het harde blauw en stille groen.

En dan komen als vanzelf de creatieve gedachten.......en concepten.

Motel Westcoast in Isala.

Motel Westcoast.

Omdat ik ook vorig jaar jarig was geweest en een cadeau nog niet had kunnen verzilveren, gingen we zaterdagavond naar een optreden van de band Motel Westcoast in het Isala theater in Capelle aan de IJssel.

Syb van der Ploeg verzamelt al jaren in de "winterperiode" een groep vocalisten en musici om zich heen en toert daarmee door het land. Twee jaar geleden had ik hen ook gezien en ik had er een goed 70'er jaren gevoel aan over gehouden.

Op het einde zingend met een glas bier in mijn hand, omdat ik dacht dat er geen toegift zou zijn. Dat liet ik me nu niet meer gebeuren. 

Zij zingen en spelen popsongs uit de 60'er en 70'er jaren op een heerlijke professionele manier, zodat het mogelijk wordt terug te reizen in de tijd en zo weer de melodiën, teksten, gevoelens en herinneringen van toen terug te laten komen.

Deze keer was gekozen voor een repertoire "Route 66". 

We reisden muzikaal van west naar oost.

Allerlei artiesten passeerden ( geprojecteerd op de achtergrond ), zoals Billy Joël, Simon en Garfunkel, Chicago, Elvis Presley, Neil Diamond, The Eagles, Bruce Springsteen, Crosby, Stills, Nash, e.v.a.

Daar ik een plek op het zijbalkon had kon ik af en toe ook de zaal inkijken en............daar waren heel veel blije gezichten ( voor de pauze ). Ik zag er zelfs 2 mij bekende Nederlanders.

Na de pauze veranderde de sfeer. De blijdschap sloeg geleidelijk aan over in gepassioneerd meezingen. Zoals rond het kampvuur. Daar werd een a capella bewerking van Hotel California ( Edward Reekers ) gebracht die ongelooflijk knap in elkaar zat werd.
Hij had ook heel lang in Capelle gewoond. 

Geleidelijk aan stuurden Syb en consorten de echte meezingers de zaal in. Neil Diamonds Song Sung Blue deed menig traantje annex kippenvel ontstaan. Sweet Caroline deed weer wat anders.

Veel heftiger ging het toe bij Jailhouse Rock en zo denderde het Motel Westcoast maar door.

De toegift herinner ik mij niet meer ( I 'm a believer van de Monkees ? ) maar het was heerlijk. Voluit zingen en dansen, met de hele zaal. De behoefte om van het balkon de zaal in te vliegen richting zangers werd groter, maar daar zat toch nog wat laatste geremdheid.

 Na afloop kon iedereen die dat wilde bij de uitgang cd's kopen en om dat wat te stimuleren kwamen de vocalisten nog even naar de foyer om samen met ons ( dichterbij kon niet ) het feest uit te zingen.

Ja, ik voelde me heel erg jarig en dat is mooi !

De jaarlijkse Raku-dag.

De Raku-dag.

Het is zaterdagochtend 13 mei als ik met 2 keramische objectjes naar de jaarlijkse Raku-dag bij Malke en Alex ga. Voor hen en hun keramiekgroep is het weer de laatste dag van het seizoen en dat wordt gevierd met het buiten stoken van allerlei op een eerder moment gemaakte en gebakken keramiek.

Eerst krijgen alle objecten een glazuurjasje. Er zijn diverse glazuren van te voren klaargezet, zodat het er alleen nog maar opgekwast dient te worden.

Daarna volgt een korte droogfase ( glazuur ) en is het wachten op het moment dat het de oven in gaat.

Deze oven, een oliedrum met aan de binnenzijde hoogwaardige isolatie wordt naar ca. 1000 gr. C. gestookt met gas.

En dan is het afwachten. Meestal gaat het goed, maar soms kan er door de snelle verhitting iets losraken of barsten. Dat is het risico bij Raku.

Als de objecten uit de oven komen, worden ze geplaatst in zinken emmers met zaagsel. Dit zaagsel vliegt in brand en door de emmers af te dekken onttrekt het vuur zuurstof aan de binnenruimte en krijgt het glazuur het speciale effekt dat bij deze werkwijze hoort.
Ongeglazuurde delen worden zwart.

Meestal geeft dit een forse rookontwikkeling, enigszins afgeremd door vochtige doeken. Deze rookontwikkeling maakt dat alles, maar dan ook alles, wat je bij je hebt, na afloop goed gewassen dient te worden.

De geur kruipt niet alleen in je kleren en schoenen, maar ook in je haar en als je er dichtbij geweest bent in je huid. Gelukkig maar een keer per jaar.

Na het roken  is het tijd voor de afkoeling. Dit kan geleidelijk of extreem ( water erover ). Dit laatste geeft veel stoom en gesis. Het beoogde resultaat is het veroorzaken van craquelé in het glazuur.

Daarna volgt de fase van het schoonpoetsen ( rook- en zaagselaanslag verwijderen ).

Pas dan komen de kleuren in al hun schakeringen in beeld.

En omdat Raku stoken ook hongerig maakt was er voor iedereen een aantal smakelijke sandwiches bereid.

En dat zag er zo uit:

    

Ook dankbaarheid kwam voorbij in de vorm van een mooi geschenk. 
Een stimulerend gebaar om nog jaren door te gaan.

En de Nivea ? Ja, daar hebben je handen na afloop wel behoefte aan.

Het was weer mooi, net als het weer ( een buitje daargelaten ). Met dank aan Alex en Malke en allen die hun potje ( heel of gebarsten ) bijdroegen.

The Sanctuary

The Sanctuary.

Tijdens een wandeling langs en door het vogelbroedgebied de Koornmolen ,langs de Rottermeren kwam ik onverwacht een ingang tegen, die mij dieper in het bos daar voerde. Helemaal onbekend was het niet, maar de bagger op het paadje was ( nog ) niet uitnodigend genoeg geweest.

Behoedzaam zocht ik mijn weg door het groen, terwijl honderden vogels voor het achtergrondgeluid zorgden. En plotseling stond ik ervoor: een speciaal bouwwerk van takken en stammen met hier en daar wat reddingsobjecten aan de buitenzijde.

In het midden van de ruimte was de stam van een jonge boom zichtbaar. En er hing een brief met een nadere duiding. 

Het bouwwerk is een zgn. Sanctuary. Een heilige plek, in dit geval in de natuur. Het is gebouwd door de archeologische vereniging Molentiend en dient de herinnering aan onze vroege voorouders ( jagers en verzamelaars ) ,die hier ooit woonden, levendig te houden.

Voor mij viel onmiddellijk de relatie op met Sjamanistische bouwsels of zoals in een latere kunststroming de zgn. Follies.

Of de Sanctuarys die door de religieuze stromingen neergezet zijn. En met wat verbeelding zie je ook daar iets in het midden naar boven rijzen / reizen.

 

Het zag er al met al stevig gestut uit al washet betreden ervan op eigen risico.

Ook op eigen risico verbleven de aalscholvers aan de overkant in hun nesten.

 Een levendige bedoening ( veel kraamvisites vermoed ik ), maar voor het bladerdek niet zo gezond.

Dat zag er beter uit rond de Sanctuary.

Ga eens langs.

Een schilderworkshop.

Op zaterdagmiddag was het weer tijd voor een experimentele schilderworkshop.

Om 13.00 uur verzamelden wij ons om eerst aan te komen met een expresso of een groene thee.

Eugenie had ook deze keer weer voor "het zoet" gezorgd en dat zag er zo uit:

 

Een diepgevroren schuimrol met vruchten mocht heel eventjes op temperatuur komen en kreeg dan een top van verse frambozen en voor wie wilde een dot slagroom.

Over aankomen gesproken.

Heerlijk !

De laatste tijd is het gebruikelijk ons bij het schilderen te laten inspireren door een bestaande kunstenaar, zoals Picasso, Rothko, Van Gogh, etc. Gewoon eens voelen hoe het is om zo te werken.

Daarnaast is er ook tijd voor een of twee vrije werken.

 

Deze keer ging de aandacht uit naar de bekende Ootmarsemse schilder Ton Schulten en zijn landschapmozaïeken. Aan de hand van wat voorbeelden ontdekten we dat er dikwijls sprake is van een helder middenstuk met aan de zijkanten een soort van donkere coulissen.

Hoe zou het zijn om zo te werken ? Niet naschilderen, maar werken in de sfeer van Ton.

Dat bleek een behoorlijk intensief proces, dat stapje voor stapje ondernomen moest worden. Tegelijk ook leuk om iets te zien ontstaan wat er nooit en zeker niet op deze manier was.

Een pauze tussendoor was wel zinvol, al konden we nauwelijks stoppen, maar toen Malke haar traditionele mandala presenteerde ( deze keer met o.a. walnotenpaté met walnoten als top en oudekaas-mosterd toastjes met Rosé d' Anjou ) gaven wij ons voor de derde keer deze middag over.

Bij Eugenie sloop de Frans-Nederlandse schilder Van der Wetering binnen. In dit geval geen coulissen, maar opvallende gelaagdheden. En heel kleurrijk.

Zelf kwam ik tot een geheel eigen draai van de coulissen, die een vorm van communicatie met elkaar onderhielden, terwijl het middenveld in rust was. Ik voelde mij meer in de surrealisme belanden en dat was op zich ook leuk. Een heerlijk werk om nog verder mee te gaan.

Daarna was het tijd voor de wilde, ongeremde expressie. Ook heel apart.

Net als de tulpen.