Er is er een jarig........

Deze keer leek het mij een goed idee een deel van mijn verjaardag te vieren met een schilderparty.

Taartjes, zoutjes, sapjes, rosé en een heleboel verf en kwasten. Yes !

 

Helaas kon niet iedereen komen, maar wij wisten dat er ook in Bergschenhoek in de schuren zou worden meegeleefd.

 

 

Een van mijn vriendinnen maakte ter plekke een heerlijke schuimtaart. Met één kaarsje erop ( niet helemaal de juiste weergave, maar wel heel lief ).

 

 

Zelf bakte ik er ook wat van. Wat een zachte onderlaag, wat een vruchtenmelange en wat een overvloedige slagroom op de top.

Later bleek het ook een heel serieus beeld van mijn leeftijd te zijn.

Dan wordt de betekenis van de slagroom breder.

 

 

Op het einde van de middag gingen we helemaal los. Een collectief schilderij, dat wilde ik als cadeau. Om de minuut lieten we elkaar iets toevoegen en zeg nou zelf: Is het niet feestelijk ?

Is het niet hartelijk gefeliciteerd ?

 

 

Multiculti in het Hofpleintheater.

Op uitnodiging van M. , die ooit meezong in ons wereldkoor Roots, gingen E., J. en ik in onze zondagse kleren naar het Hofpleintheater. Nooit eerder was ik er geweest en het dient gezegd: mooi, ruim en heel multicolour.

 

 

Het Multiculti -koor bestaat nu 5 jaar en beschikt inmiddels over een breed repertoire en steun van de deelgemeente Rotterdam-Noord. 
En zo werden wij deze middag meegenomen op een muzikale wereldreis.

 

We reisden door Koerdistan. Het overigens erg Hollands getinte koor werd ondersteund en begeleid door Koerdische musici en een uit het diepe hart zingende zangeres.

Het koor zong Koerdisch en dat is best bijzonder, want hoeveel Koerden zingen er Nederlands of proberen dat zelfs maar ?

 

En toen werd het tijd voor het Spaanse repertoire met o.a. Ai Linda Miga en Zorongo. Op de voorgrond danste enige tijd een danseres zo heftig dat de camera haar niet kon vatten. Het was trouwens allemaal heel intens, ook de gitaren en de zang.

Naast mij doemden ineens 3 fiere dames met gerechte ruggen en gebalde schoonheid op ,die handenklappend het geheel ondersteunden. We klapten uitbundig mee.

 

 

En zij konden meer: een wervelende ritmische dans werd met ons gedeeld.

Stilzitten werd voor mij steeds moeilijker.

 

 

Tussendoor werden wij getrakteerd op schrijfsels en tekeningen van koorlid Chantal. Met een authentieke manier van vertellen en een subtiele humor liet zij ons ervaren wat wij mensen met elkaar delen.

 

 

Daarna gingen we verder. Afrika. Drums, dans en zang. Opzwepende ritmes en acrobatische sprongen. Muziek uit West-Afrika en liederen uit Mozambique. Het kwam allemaal voorbij.

 

 

Het was duidelijk te merken dat er veel familie, vrienden en kennissen in de zaal zaten. Er werd breed gefilmd en gefotografeerd. De dame voor mij was b.v. heel geinteresseerd in Afrikaanse dans.

 

 

Het slotrepertoire was aan het koor. Ditmaal ondersteund door een virtuoze pianiste, die op haar beurt werd ondersteund door een stijlvolle dame die de pianiste het omslaan van de muziek uit handen nam.

Ik mijnerzijds mocht dat filmisch vastleggen ( wat ik haar weer uit handen nam ).

Ja, er werd goed samengewerkt tussen de verschillende culturen.

Daaarna was er tijd voor een Jupiler en.......................

zelfgebakken multicultihapjes in bladerdeeg.

 

 

 

 

 

De Ark van Dordrecht.

Het is woensdag 11 juni, het weer is mooi en ik besluit iets te gaan doen wat ik al lang van plan ben: Inschepen op de Ark van Noach in Dordrecht. Er is weliswaar een nieuwe halte van de Waterbus geplaatst, maar om meer ruimte te hebben wordt het toch de auto ( verwacht een verlengde excursie ).

En dat blijkt een goede keuze.
Druk was het er niet.

 

Zo van buiten af is het een indrukwekkend bouwwerk, waar wel een paar bossen in verwerkt zullen zijn.

 

 

Van af de boeg keek een giraf wie er nu weer zijn of haar toevlucht tot de Ark kwam zoeken. Een bord waarschuwde al voor het naderend onheil.

 

Dat onheil viel overigens erg mee.

Geen code geel, oranje of rood. Wel mooi weer en een rustige rivier.

 

  

Met het voordeel van de Rotterdampas mocht ik kijkje nemen voor zo'n 8,5 euro. Er was een soort route met berenvoetsporen gemaakt en overal was het groots en grof opgezet.

Een oude etalagepot in een Ikeabed moest Noach voorstellen. Naast hem een plastic tijger. 

Zo ging het eigenlijk steeds. Veel plastic dieren en mensfiguren met allerlei Bijbelse vertellingen of duidingen. Ik kreeg het gevoel van een uit de hand gelopen EO- projekt.

Het meeste zag er erg gedateerd en goedkoop uit. 50'er jaren ?

Een gunstige uitzondering vond ik de Hogepriester met de Ark van het Verbond.

 

 

Het was dan ook bijna een Godswonder dat ik plotseling een witte duif zag met.....een wat desolaat palmtakje in zijn/haar bek. En dat was in deze context  heel bijzonder.

Alhoewel ik later in het ruim een mestgeur rook en er zowaar 2 geiten waren vergeten uit te stappen.

 

Buiten werd zichtbaar hoe met de zoetwatervoorziening, lees: regen, werd omgegaan.

Primitief, alternatief en toch ook inventief.

 

 

Het leukst vond ik het eigenlijk op het hooggelegen dek met een mooi uitzicht over Dordrecht, Papendrecht, etc.

 

 

Na een klein uurtje had ik het wel gezien. Het viel binnen knap tegen en ik zal het niemand aanraden. Wel bezocht ik nog even een Bijbels toilet waar naar binnen gegluurd kon worden. Spannend, dat wel.

 

Men had mijn verplicht een parkeerkaartje te kopen voor 4 uur ( ! ). Ik besloot hier optimaal gebruik van te maken. Ik reed iets door en belandde bij een hooggelegen groenstrook langs de rivier.

Daar stond een High Tea tafel ( heel high ). Hier wilde ik lunchen.

 

 

Geleidelijk aan besefte ik hoe veilig deze plek was en welke vluchtmogelijkheden bij een plotselinge zondvloed: de Ark, de waterbus, de auto en de highteatafel binnen handbereik.

 

 

Het werd een totaalbelevenis daar aan het water met wind en zon en koffie en bruine boterhammen met oude kaas.

Het paradijs, zo dacht ik, is dichterbij als verwacht.

Even voorbij Dordrecht.

 

 

 

 

 

 

Klankschaalconcert.

Het is dinsdagavond 10 juni als ik mij meld bij de zaal van Orion voor een klankschaalconcert. L. heet mij hartelijk welkom.

 

 

In de zaal waar de vloer anders gevuld is met dansers staan nu klankschalen in alle grootten en kleuren.

De Balinese gong is indrukwekkend. Zijn klank nog meer.

 

 

En er zijn ook tal van bijzondere instrumenten en - mentjes, zoals 3 grote pindavormen die bij opening een krekelgeluid geven. Soms zijn er zelfgemaakte objecten, zoals een grote prop cellofaan.

 

We liggen aan weerszijden op matrasjes en meegebrachte kussens en plaids.

Voor we beginnen mag ik mijn hand nog even in een klankschaal met water steken. Deze wordt aangeslagen en ik ervaar een intense trilling in en door mijn hand.

En daar wij voor het grootste deel uit water bestaan valt in te schatten wat er straks met ons gebeurd.

 

Dan is het tijd om te gaan liggen, met mijn ogen dicht en te ervaren wat de geluidenwereld met mij doet. De trilling doet haar werk als van zelf.

 

Tijdens het tweede deel krijg ik een grote schaal op mijn borst en een nog grotere op mijn buik. Ze worden aangeslagen en de trilling komt diep binnen.

Daarna is er thee en mogen we van alles vragen.

Als ik wat later naar huis ga voel ik me heel energiek en licht. Ook bemerk ik dat er ruimte is gekomen in de aanhoudende gedachtenstroom.

Mijn visie is breder geworden.

Mijn bloeddruk veel lager als normaal.

 

 

 

Mijn zusje heeft een aardbeienjurkje.

Het is 2de Pinksterdag als ik enigszins in verwarring gebracht door het aantal websites m.b.t. de Kwakel op de relatief verkeerde plek beland. Ik sta met vriend Tom bij pannenkoekenhuis 't Sonnetje en dat is niet het bedoelde Jachthuis.

 

 

Via een behulpzame onkruidwiedende boer en een schat van een pannekoekenserveerster wordt ik op de juiste route gezet. De serveerster, ik krijg zo'n zin in pannekoeken, vertelt mij dat ik tweemaal rechts en dan 1.5 kilometer de polder in moet om bij "de Kwakel" te komen.
Of ik met de fiets ben?
Nou neen vandaag niet ( na 2 dagen eindeloos fietsen heb ik wat lichte billitis ).

Ze stelt me gerust: Gaat u nu wandelen, u zult hele mooie dingen zien, u gaat varen met "de Kwakel"en tot slot eet u hier een pannekoek. Een mooi dagje.

Op mijn vraag of zij zin heeft mee te lopen lacht zij en zegt dat ze moet werken.

 

 

En het dient gezegd: veel moois en na 1,5 kilometer een bord dat zegt dat ik nog 1100 meter te gaan heb. Een ouder echtpaar met skistokken probeert mij te stimuleren met het vooruitzicht op een cappucino, die daar, ver aan de horizon, heerlijk moet zijn.

 

 

En ja, daar-is-ie dan: Veerpont de Kwakel. Ik ben ruim op tijd. Twee fietsers vertellen mij hoe zij net appelpunt met baccardi hebben geconsumeerd. Door veel met de pont te varen kunnen zij hun zwarte geld witwassen.

Rechts van mij is 't Jachthuis met een heerlijk terras aan het water.

 De sfeer is er gezellig en ongedwongen. 

 

 

Maar ik ben op zoek naar vriend W., de door jarenlange sleepdienstervaring getrainde kapitein van de Kwakel. Op dat moment is hij bezig - zo lijkt het - een aantal bootvluchtelingen van hun vlot te halen.

 

 

Het weerzien is hartelijk en ik mag omdat ik wandelaar ben voor 30 eurocent mee ( fietsers 40 cent ).

Door 24 keer mee te varen - realiseer ik me - spaar ik zo voor een cappucino.

Mijn kaartje blijft echter geldig zolang ik aan boord ben, zodat ik - tsja - de cappucino zelf moet gaan betalen.

 

 

Aan de kajuit was goed te zien hoe een massale insectenaanval was afgeslagen en het schip gekeurd.

Ik heb een zitplaats op het dek met naast mij twee kleine blonde meisjes en verderop een oma.

De jongste probeert mij iets duidelijk te maken en na de vertaling door oma is het mij duidelijk: Haar zusje heeft een aardbeienjurkje.

 

 

Ik complimenteer haar daarmee ( oh verlegen glimlach ) en vraag ( hoe ondeugend kan ik zijn ) of ik een aardbeitje mag. Je kijkt mij toestemmend aan. Ik pak de mooiste en eet 'm smaakvol op. Beide zusjes kunnen hier zo van genieten, dus eet ik net zoveel aardbeien als ik op kan.

Mooi is wel dat ze steeds vervangen worden door een onderliggende nieuwe.

Ja het is leuk op de Kwakel.

 

 

En dan nemen we weer lang zwaaiend afscheid en vaart de boot verder naar oneindige Maaslandse verten ( lijkt zo wel de Sinterklaasboot ).

Als troost is zij daar: de klasse-capuccino. Pittig van smaak. Stralend wit beschuimd.

 

En dan loop ik terug. Vele ervaringen rijker en met nog meer oog voor detail: een madeliefjeskring met klaproos. Waar vind je dat ?

 

 

Bij het pannekoekenhuis twijfel ik ,terwijl ik ook het visioen van een spekpannekoek met stroop krijg.

Het is er echter inmiddels afgeladen met bezoekers. Mijn serveerster als speelbal van veeleisende en hongerige toeristen.

Ik kies voor mijn eigen lunch en verse koffie uit de auto.

Het is weer mooi geweest.

En knap warm.

 

Pinksterschoonheid in de polder.

Het is vandaag eerste Pinksterdag.

 Het weer is ongekend mooi en nodigt uit om naar buiten te gaan.

Na een ochtendfietstocht rond de Zevenhuizerplas en het strand van Nesselande beland ik bij de finale van Roland Garros.

Buiten blijft de zon lokken en zoals ik wel weer doe ga ik dan het liefst rond 20.00 uur de polder in.

 

Het is al stil aan het worden.

Een enkele atlete of brughanger koestert zich in de zachte avondzon.

 

Een roedel ganzen spoed zich naar de overkant.

Ik rij iets door en vind mijn ideale plek voor dit moment.

 

De bloei van de klavervelden is op dit moment ongeëvenaard en als de zon wat verder zakt krijgt het iets dat mooi bij een bruiloft zou passen.

 

 

Geleidelijk aan komt achter mij de nacht in beeld.

 

 

Als de zon op het punt staat te verdwijnen en ik wil terugrijden naar huis zie ik een landschap dat mij herinnert aan de oesterbanken bij eb in Bretagne en Normandië.

 

 

En dat in de polder.

 

 

Zonder adem geen dans. Een installatie.

Gisteren was het leidende thema bij het dansen in Orion: adem.

Of wij iets met longen konden doen, vroeg R. Hij had op een terras een "visioen" dat bestond uit 2 grote longen.

En terwijl ik thuis met schaar, kwast, lijm, verf en luchtpijp aan de slag ging, ontwikkwelde S. mijn partner in de kunst een passend beeld voor de luchtstroom.

 

 

Na een half uurtje stond en hing het er: Alles voor de beademing.

 

 

Dansende longen, opgezweept door het pompen van het hart.

 En ultiem circulerende zuurstof.

 

 

Ook aan een tijdelijk tekort hadden we gedacht. Het kwam deze avond gelukkig niet voor, maar er kon gepompt worden.

 

 

En voor wie deze "modern art" niet toegankelijk genoeg was lag een gebruiksaanwijzing.

Het was een mooie avond.