Music Matters Award 2013

Enige tijd geleden vroeg mijn Vlaamse vriendin A. of ik zin had om mee te gaan naar de finale van het "Music Matters Award 2013" in het theater Zuidplein. En of ik wilde helpen met een bevrijde stem haar collega Neda Boin aan te moedigen.

Dat leek mij wel wat.

 

 

En na het eten van diverse quiches en een Franse salade met rosé gingen wij aan boord van de metro, station Binnenhof.

Aanvankelijk was er veel ruimte, maar met name na het overstappen richting Zuidplein werd de metro bomvol en hadden wij de indruk in het buitenland te vertoeven.

Rotterdam is echt multicultureel geworden.

 

Ik de foyer en de zaal werden wij getrakteerd op rap-muziek, die zodanig hard was dat wij overwogen ons naar buiten te reppen. Gelukkig kwamen we Neda tegen, zodat we weer wisten waar we voor kwamen.

En was er op de eerste etage een....jawel.....stilteruimte.

 

Eenmaal in de zaal werden wij verrast op van alles wat maar denkbaar was.

 

 

Zo was er een band die onverteerbare electronische chaos kon maken.

 

 

Een Antiliaanse zangeres, die heel goed kon herhalen en op en neer springen.
Dat laatste had veel effect op de zaal.

 

 

Een zanger die met heel veel lef ons uit de stoelen kreeg.

 

 

En als laatste voor de pauze een zangeres die het aandurfde zonder harde toeters en bellen van binnen uit te zingen.

Eindelijk voelden we iets van geraaktheid.

 

In de pauze vluchtten we meteen met consumpties in de stilteruimte met het vaste voornemen na Neda's optreden het pand onmiddellijk te zullen verlaten.

De daverende repdreun ondersteunde dat voornemen.

 

Helaas zat Neda in het achterste deel en moesten wij even zovele springende en rappende landgenoten met diepgedragen broeken en hele grote gympen aan ons voorbij zien gaan. Het geluid bonkte op onze borstbenen, de stoelen resoneerden en onze bevingerde oren raakten uitgeput.

Dramatisch geschreven ?

Nou mooi niet !

 

 

En toen was daar Neda.

A. bevrijdde haar stem in alle toonaarden en dat had effect.

Neda zong mooi en intens, onder meer op de viool begeleid door haar moeder. Een ijzersterke combinatie.

Een daverend applaus en heftige belevingskreten maakten al snel duidelijk dat hier de potentiële winnares stond.

 

 

Hoewel de verleiding groot was om op de uitslag te wachten besloten onze oren dat ze genoeg gehoord hadden. Tuiterend reisden wij terug naar de andere Maasoever.

Vandaag werd het bekend: wij waren niet voor niets geweest:

Neda had gewonnen: 15000 euro en de publieksprijs en mocht zich gedurende een jaar ambassadrice van Rotterdam noemen.

Geweldig !

We hadden gewonnen !

 

Filosofisch café......een verkenning.

Op zoek naar nieuwe benaderingswijzen van het "mens-zijn" en de voeding die ik daar mogelijk uit kan putten bezocht ik eerder dit jaar een bijeenkomst van Kwantum Life, een Jungsymposium en maakte ik kennis met de Rozenkruisers.

 

 

Gisteravond was het tijd voor het filosofisch café in Djoj, een centrum voor bewustwording in Rotterdam. Wij werden welkom geheten door A. psycholoog en filosoof. Een combinatie die mij aanspreekt.

Aan de hand van een aantal door hemzelf opgestelde stellingen die voortkwamen uit de filosofie van o.m. Epicures, Socrates, de Stoïcijnen en Boeddha gingen we aan de slag met het thema gemoedsrust.

 

 

De benadering waarmee ik deze bijeenkomst in ging is grotendeels gebaseerd op de mensvisie van Roberto Assagioli, die teruggrijpt naar o.m. de Essenen, de Kabbala, Dantes Divina Comedia en het Hindoeïsme (Baghavad Gita ). Ook de systeemopstellingen van Hellinger, ervaringsgerichte metacommunicatie en mijn beeldend werken neem ik mee.

 

 

En ineens zitten we daar met z'n tienen rond de tafel. Onze achtergronden zijn verschillend. Medisch, psychologisch, gezondheidszorg, justitie, onderwijs, kunst. De overeenkomst ligt in het werken met mensen.

Het thema Gemoedsrust brengt ons al snel in beweging. "De breinen worden geschud" ,wat iets anders is dan dat we het altijd met elkaar eens zijn of kunnen zijn. Onze gemoedsrust wordt op de proef gesteld.
Het geweten ( gedateerd klinkend en tegelijk fundamenteel aktueel ) speelt hierbij een belangrijke rol.

Geweten.....een weten dat er altijd al is geweest.

 

Persoonlijk verbind ik gemoedsrust aan het bij mezelf kunnen zijn terwijl ik de verschillende tegenstrijdigheden in mijzelf en de ander waarneem.
Handelen zonder te handelen.

Dat bij mezelf kunnen zijn - ook niet echt gemakkelijk - biedt de mogelijkheid om vanuit mijn hart naar mezelf, de ander, situaties te kijken zonder te oordelen.
Onbaatzuchtig. Vanuit gemoedsrust ook.

Daar ging het deze avond ook over: oordelen. Niet oordelen, da's pas echt lastig. Oordelen lijkt een menselijke behoefte. Het heeft met grenzen te maken en onderscheiding. Met belangen. Het ego in aktie.
Iemand merkte op dat oordelen moet kunnen, mits je je bewust bent van je oordelen en de onderliggende motivatie. De kunst is dan om daar weer niet een oordeel over te hebben.
Pfffffff....!

Mooi vond ik dat een deelneemster vertelde iemand te hebben begeleid in de laatste levensfase en hoe zij daarna de behoefte ervoer zelf intenser te gaan leven.

Al met al een boeiende avond met een prettige sturing van A.
De mogelijkheid voor feedback op het eind maakte dat ieder ( die dat wilde ) zich uit kon spreken over zijn / haar ervaringen.
En dat bevorderde de gemoedsrust aanzienlijk.

 

 

Dit alles teruglezend kom ik tot de conclusie dat gemoedsrust en vrede in hoge mate met elkaar verbonden zijn, zo niet hetzelfde.

 

SZOPKI......van Kerststal naar Kerstpaleis.

Dat Polen nog altijd gezien wordt als een van de representanten van het Rooms-katholieke geloof wist ik. Dat de devotie van gewone arbeiders leidt tot het bouwen van Kerstpaleizen niet.

In de hal van de Centrale Bibliotheek in Rotterdam is een expositie daarvan te zien.

 

 

Jaarlijks wordt in Krakau in navolging van een eeuwenoude traditie een wedstrijd uitgeschreven wie de mooiste Kerststal kan maken. Het begrip Kerststal is enigszins op de achtergrond geraakt door de pracht en praal die geëtaleerd wordt.

De oorspronkelijke Kerststal met bijbehorend verhaal is nog altijd zichtbaar, maar geheel geïntegreerd in een geheel van personen, verhalen en architektuur van Krakau.

 

Een mooi document. Gebouwd met hart en ziel.

En met heel veel geduld. ook dat.

Schildermiddag in Ommoord.

Zaterdag 23 november.

Tijd weer voor een schildermiddag.

Deze keer met M. & M.

M. had voor bij de koffie een heerlijke pistache-chocoladetaart en voor de bespreking een bouteille rosé. Andere M. had allerlei gezonde knabbels, want schilderen maakt hongerig.

 

 

Ik had vamiddag iets met bergen en een eenzame skiër die vol vertrouwen in zijn mogelijkheden kon gaan afdalen. Terwijl het schilderij vorderde, vorderde ook de afdaling.

 

In de volgende fase keek ik van grote afstand naar deze berg. Een stevig exemplaar, gepantserd bijna.

Bij de feedback werd mij het beeld van de aarde met al haar kleurschakeringen aangereikt. De top open en licht ( als sneeuw ).

 

 

Vanuit die openheid en licht aan de top kwam het derde schilderij tot stand. Een in eerste instantie koud en blauwwit ijslandschap kreeg steeds meer kleur.

Pastelkleuren vooral.

 

 

Een zacht en warm kleurveld opent zich.

Ik ben er blij mee.

 

Een klankschaal - healing concert.

Booiiiiing !

 

Donderdagavond 22 november. Ik ga vanavond naar een klankschaal - healing concert. De poging om mij telefonisch aan te melden lukt niet, maar als ik mij om 19.00 uur met slaapzak en kussen en R. bij de zaal meld kan ik na betaling een matras in de ruimte uitzoeken.

 

De matrassen liggen in een ovale vorm met in het midden 10-tallen klankschalen, gongs, regenpijpen, kalebassen met water, didgeridoos en nog veel meer.

 

 

Na een inleiding over de opbouw, de bedoeling en de voortgang begint het concert. Met mijn ogen dicht geef ik mij over aan de geluiden om mij heen. De diepe Balinese gong ervaar ik als indrukwekkendst. Ik hoor een beekje langs mijn hoofd stromen. Het geluid van tropische vogels en het geluid van aangedraaide of aangeslagen klankschalen.

 

 

Van tevoren werd gevraagd of je op een later moment een klankschaal op je rug of borst wilde en zo ja, op welke plaats. Ik besloot er een op mijn borst te nemen en even later werd er spontaan ook een op mijn buik geplaatst ( 2 voor de prijs van 1 ). De begeleider vertelde na afloop dat dit laatste intuïtief tot stand was gekomen.

Het werd een bijzondere ervaring.

De schalen werden enigszins aangedrukt tegen mijn lijf en werden dan aangeslagen. Een diepgaande, intense trilling werd zo meerdere malen in mijn systeem gebracht. Een prettig gevoel.

  

Na afloop van het concert ( 5 kwartier ) was er water, thee en de gelegenheid om iets te vragen.

Ik voelde me blij, opgewekt en speels en kon ik niet nalaten R. en een onbekende lieve dame die aan weerszijden naast mij lagen, met mijn kussentje op het hoofd te tikken.

Dat ging zo nog een tijd door.

 

De volgende morgen werd wat somberheid voelbaar ( ook losgetrild ), maar in de dagen erna overheerste het gevoel in de wijde omtrek door te klinken en dat resoneerde ook bij anderen op mijn pad. Ik was zelf een klankschaal geworden.

Een aanrader dus: dit concert.

 

Gravity in 3D.

Gisteravond met A. naar Cinerama geweest.

De film: Gravity met George Clooney en Sandra Bullock in 3D.

Met dank aan de Rotterdampas: ik mocht weer eens gratis naar binnen.

 

Ik had alles goed voorbereid: mijn 3D-bril en oorwatjes waren standby.

 

We belandden ergens in de ruimte bij het ISS-ruimtestation ( leek sprekend op de echte ) samen met 5 astronauten. Het zag er prachtig uit. Met name de aarde, die afwisselend in nacht- en daglicht te zien was.

We konden er freewheelend rondzweven en soms zaten we in het pak van Sandra ( we konden haar horen ademen ).

 

Door het 3D-effect ontstond de ervaring alsof wij er echt bij waren. Dat leverde soms adembenemende beelden op.

Helaas ging het al snel fout: de Russen hadden hun ruimteafval niet in de goede container gedaan en onze vrienden ( en wij ) kregen meerdere malen te maken met puingolven.

Op dat moment was het fijn om je stoel te kunnen voelen.

 

 

Uiteindelijk overleefden wij en Sandra Bullock ( wat haar het meest fascineerde was de stilte in de ruimte - mijn watjes konden dan ook "in de pocket" blijven - behalve bij de puinstorm natuurlijk ) het geheel door via een halve Sojoez en een Chinese capsule weer op aarde te belanden.

Een matig verhaal maar zeker ook een verbluffend technisch hoogstandje.

 

Daarna dronken we een biertje in de foyer. De irritante en knetterharde muziek ter plekke deden mij terugverlangen naar de stilte in de ruimte.

Ja het is daar zo gek nog niet.

 

 

 

 

 

 

 

Ik hout van jou.

Dit weekend was het weekend van het hout. Bomen omzagen. Stammen verzagen, houtopslag bouwen en houtopslag vullen.

Hout, daar ging het dit weekend - voornamelijk - om.

Het idee ontstond bij I. Elke keer kwam zij op haar terrein bergen en bergjes haardhout tegen. En in haar behoefte aan ordening vroeg zij neef Y. voor haar een houtopslag te ontwerpen en te bouwen.

 

 

Dit weekend was het zo ver, maar eerst moest er zaterdag een forse boom verwijderd worden die in de toekomst een belemmering zou kunnen worden. Met de nieuwe kettingzaag was het zagen geen probleem. Het omvallen echter wel.

Grote familieleden van de boom gebruikten hun grote takken om de inmiddels afgezaagde boom overeind en in de lucht te houden.

 

 

Met iets dat leek op een kampioenschap touwtrekken lukte het ons uiteindelijk de boom los te maken van de rest en veilig te laten vallen ( niet op de schuur of bij de buren ).

Het eenvoudige en ook zeer ruimtelijke karakter van het bouwwerk was zodanig dat we er even aan dachten hier toch maar een zomerhuisje van te maken.

 

 

Op maandag vonden we het hoog tijd de opslag in te wijden door vanuit alle hoeken en gaten stammen en takken bijeen te brengen. Ook vond ik het een goed idee er enige beelden op het dak te plaatsen die het hout "welkom heetten".

En zo ontstond er iets nieuws met verdere groeimogelijkheden.

 

 

 Wordt vervolgd.