Enige tijd geleden kregen we van de organisatie van North Sea Around Town de vraag of wij iets voelden voor een optreden in de Romeijnshof. Altijd leuk, na al dat oefenen en een volmondig Ja volgde. In het voorprogramma trad het duo DuoMi op dat met stem, cello en piano opera moeiteloos afwisselde met jazz.
En dat temidden van onze spullen die we eerder die ochtend in goed overleg met de geluidsman hadden opgesteld. En, hoe nuttig, we speelden een paar nummertjes om onszelf en het geluid te testen.
Voor we echt los mochten kregen we van de Romeijnshof een lunch aangeboden met kroketten, eieren, croissants, mandarijnen en knapperige broodjes, zodat we niet op een lege maag hoefden te zingen. Heel goed verzorgd en dank daarvoor !
Om 15.30 uur was het zover. Een meer dan goed gevulde zaal keek vol verwachting naar ons. Met een Have you ever seen the rain konden ze voorzichtig aan ons wennen. En met The Letter werd duidelijk dat er een geliefde op ons wachtte.
Bij Hit The Road Jack viel het lot op mij als Jack die door de vrouwen rondom hem geleidelijk "de deur uit" werd gewerkt.
.Hij ( niet ik ) voelde zich totaal onbegrepen. En terecht.
Wat heerlijk om te doen, jammer dat het maar 3 minuten duurde. En de band moest door. We hadden een strikt schema met een grote straf op tijdsoverschrijding ( wat dat was weet ik nog steeds niet ). House of the Rising Sun werd een emotionele muzikale vertelling over een man en vrouw in nood. Verslaafd ook aan drank en het verstellen van spijkerbroeken. Het publiek leefde mee. Intens, alsof ze hun eigen leven bezongen. Samen op het station richting New Orleans "to wear our balls and chains".
Daarna droegen we de Deputy van Bob Dylan naar de hemel, waarbij een beroep op ons als mantelzorgers werd gedaan. De zieltogende revolverheld stelde zijn badge en pistool ter beschikking van de gemeenschap. Begraven mocht ook.
Het meest "vers van de pers" nou ja ingestudeerd was Tina Turners Proud Mary. Natuurlijk aangepast aan onze melodieuze en fysieke mogelijkheden. Woord voor woord werden wij gevolgd. Rollin'Rollin''Rollin' on a river. Ineens dacht het publiek dat het voorbij was, maar neen, we rolden een nog snellere versie uit. Iedereen blij verrast.
En natuurlijk kwamen ook The Letter, Baby when you're gone, etc. voorbij. We naderden het einde en gingen een White Room binnen met donkere gordijnen en crouching yellow tigers, hidden dragons in donkere damesogen.
Als toegift gaven wij het publiek een "crazy little thing called love" mee naar huis, zodat zij zingend naar huis toe konden. Het was weer mooi geweest. Wat een leuk publiek !
En met dank aan allen die hun best deden om ons zo authentiek mogelijk vast te leggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten