Beach Boys Best in Luxor.

 

De mede-winnaar van seizoen 5 van The Tribute: Battle of the Bands kwam naar het Nieuwe Luxor. Beach Boys’ Best is een ode aan één van de meest invloedrijke bands uit de muziekgeschiedenis in de 60'er jaren: The Beach Boys. Wij gingen op vrijdag 27 februari naar de band die een energieke liveshow vol meerstemmige zang en zonnige harmonieën liet horen

Calefornia lonkte naar ons op de Kop van Zuid en dat betekende dat we een zo soepel mogelijke verplaatsing dienden te vinden. Eerst verzamelden we ons in Bergschenhoek om vervolgens met de auto naar het Meijersplein te gaan. Daar namen we de rechtstreekse metro ( die goed gevuld was met stammen uit Den Haag, Berkel, Bleiswijk, Nootdorp en Delfgauw ), naar de Wilhelminakade. Na een paar winderige omwegen stonden we bij het theater: 

Welkom ! 

 

 Voor de deur stond het verkeer vaster dan vast en dat gaf heel veel rode lampjes, die aan het vroegere Karendrecht deden herinneren. In het theater was het ook druk ( hier niet te zien ). Uitverkocht, wat stond voor 1500 toeschouwers bij de garderobe. Gelukkig had Ries een korte procedure verzonnen en konden we via ingangen G en H naar onze stek op het balkon. 

 

Daarvóór waren immense trappen aangebracht, maar wilde je anders boven komen dan waren er de kleine liften, die twee keer zo groot leken door de spiegelwand. Een groep ouderen sloot zo close aan dat de buik van een dame verhinderde dat de liftknopjes bereikbaar waren ( in ieder geval niet zonder de betreffende buik te toucheren ).

 

Onze stoelen rechtsboven met rugdekking waren prettig gesitueerd, het uitzicht was goed en samen waren we er klaar voor: The Beach Boys Best.

 

De vaart zat er goed in bij de verschillende nummers. Het meeste repertoire was ons bekend. Beetje nadeel was wel dat er tussen de nummers door "op kleedkamerachtige wijze" door de jongens iets verteld werd over de oorspronkelijke Beachboys. Brian, Carl en Dennis Wilson, Mike Love en Al Jardine kwamen voorbij.

 

De mannen kunnen heel goed zingen en spelen maar zijn geen vertellers. Een echte verteller zou m.i. de kwaliteit van het geheel goed doen. Tussendoor was het pauze waarbij we alle 1500 een gratis drankje konden ophalen. Deze keer waren Eugenie en ik de speedy's. Als eersten aan de bar. Het duurde even voor de barman op stoom kwam. Intussen hadden zich 1498 mensen zich achter ons verzameld. Mooi om te zien. Good Vibrations ook.

 

 Na de pauze gingen we er goed voor zitten: grote kans op meezingers en zo gebeurde. Kokomo deed het erg goed voor de lage stemmen. De hoge moesten wachten op God only knows.

 

 Qua beeld ( opstelling van de band ) leek het ook in dit geval veel op "terug in de tijd": daar hadden ook de Beatles, The Kinks of de Animals kunnen staan. Het paste.

 

Na de toegift was er de run op de jassen. Ik raakte mijn gezelschap kwijt en besloot aan de rand van deze mensenrivier te gaan staan. Tot Eugenie en Ries voorbij zwommen. Snel sloot ik aan . Buiten was het geen Californië, wel herfst in Rotterdam.

 

Via dezelfde weg keerden wij terug. In de metro was een bierfeestje voor levenslustige kaalgeschoren mannen, die verstand hadden van K-Swiss tennisschoenen. 

Het was weer mooi geweest.