In de Kunsthal: FLOWERS.

 Vanochtend 28 maart ging om 10.00 uur de nieuwe expositie in de Kunsthal "Flowers" open. En wat een eer........Ik was de eerste bezoeker. Bij binnenkomst was het meteen raak: ik wandelde een bloesemvormige wereld binnen.

Deze betovering zette zich voort in "de donkere kamer" waar je je in kussens kon vleien en tegelijk getuige zijn van de opening van hemelse bloemen.

Ik heb nog nooit zoveel mensen in een museum op hun rug zien liggen. Hopelijk werden de kussentjes af en toe wat opgeklopt. Mijn weg ging verder, vanuit het donker naar het licht.

 Ik stond oog in oog met wat zo bij "Van onschatbare waarde" ingebracht zou kunnen worden. Rijkelijke decoraties. Wel uit een andere tijd. Meer eigentijds waren de textiel tattoo's.

Een bijzonder beeld vond ik op de vloer: Het zag er desolaat en verbrand uit en deed denken aan de vele televisie beelden van oorlog en bosbrand. Naarmate ik verder liep ontstond er hoop. Hoop op een nieuwe kleurrijke wereld.

 Iets verderop kon je je eigen bloem maken of als je daar geen zin of tijd voor had : een boompje opzetten. Deze meisjes waren de eersten die dit deden. Met een ruimte.....

 . Dat is fijn als je ergens vroeg bent: ruimte om te kijken, te filmen, etc. Een uurtje later leek het de Keukenhof wel.

 Dat beeld van de Keukenhof was hier omgezet in een wereld van spiegeling en glittering. Mooier dan de Keukenhof zelf ?

Plotseling hoorde ik harde klappen. Het klonk alsof er bloemen mishandeld werden en in zekere zin was dat ook zo: terwille van de commercie werden de bloemen op een hardhandige manier van kleur verandert. De dader zal gemakkelijk op te sporen zijn.

 

 De commercie was overigens ook aanwezig in het museumwinkeltje: allemaal leuke hebbedingetjes om te hebben.

Nu was ik eerder in een donkerblauwe ruimte geweest die op mij nogal saai overkwam totdat 3 mannen en 1 trapleer iets deden wat ik bewonderenswaardig vond: na een korte ingreep kon ik plaatsnemen in een schitterend landschap.

 Deze digitale projecties riepen herinneringen op aan de expositie hiervoor: die van Iris van Herpen. Ook zij werkte met transparante strukturen.

 Er was nog veel meer te zien, maar ik wilde ook nog even naar de al bestaande expositie van David Shrigley met de titel : "What the hell was I thinking ?" Een terechte vraag gezien het geëxposeerde: alsof ik van een wereld van schoonheid terecht kwam in een regressie-sessie van creatieve therapie. En wel een hele grote. Gelukkig voor David kan hij zich goed "uitdrukken" en dat is te zien.

Zo is er een intiem beeldje, waarin gepoept wordt. Volgens David wordt dit door kinderen beter begrepen als door volwassenen. De "familieopstelling" met de gitaren maakte het nog duidelijker: elke gitaar voor een aspect van zijn persoonlijkheid met een centrale: De akoustische. Alle anderen zijn er om via de enorme versterker een hoop herrie te schoppen. Hier te zien in de Kunsthal.

Tekenen doet David ook graag en hij nodigt mij uit mij aan te sluiten bij het modeltekenen. Het lijkt David in zijn magere periode ( puberteit ? ).

Ook verzamelt hij lichaamsdelen met tattoos die hij in zijn leven tegen is gekomen. Ze zijn te zien:

 

Hij doet graag duidelijke uitspraken, soms ook grappig en wat te zeggen van zijn persoonlijke Aap Noot Mies plankje. In zijn geval Koffie, Melk, Banaan, Citroen, Poes en Tomaat.

De kleine David leeft zich heerlijk uit. 

Verder waren er veel opblaasvormen, die een wat lege indruk maakten. Tsja het contrast was groot, vandaar dat ik eenmalig dit plankje toevoeg: Viooltjes.

 

Ook knap gemaakt.

 

Henk van der Veen.

Zaterdag 28 maart 2026.